தியானம் மூலமான தூய அறிவு : சமூகத்தில் இக் கருத்தின் தீய விளைவு

மனிதர் தம் மனதை ஏதோவொரு விதத்தில் பயன்படுத்தித் தியானத்தின் மூலம் முழுமையான தூய அறிவினைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்றொரு வாதத்தினை ஆன்மீகவாதிகள் முன்வைக்கிறார்கள். இது எவ்வளவு தூரம் அறிவியல் ரீதியாகப் பரிசோதிக்கப்பட்டதென்பதும், சொல்பவர்களாவது இதனை உண்மையில் பரிசோதித்திருக்கிறார்களா என்பதும் கேள்விகளாகவே ஒருபுறமிருக்கட்டும். இக்கேள்விகள் எல்லாம் அறிவியல் - மெய்யியல் சிக்கல்கள்.

நடைமுறையில் ஏற்படுகிற சிக்கல் என்னவென்றால், இவ்வாறு தூய அறிவைப் பெற்றுக்கொண்டவர்களாக இவ் ஆன்மீகவாதிகளால் இனங்காட்டப்படும் முனிவர்கள், தூதுவர்கள், சித்தர்கள் இருக்கிறார்களல்லவா? இம்முனிவர்களும் சித்தர்களும் தூதர்களும் கூறியவை எல்லாம் தூய அறிவில் இருந்து வந்த "உண்மைகள்" என ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதாகிறது. அவ்வாறான போதனைகளை விமர்சிக்கவும் சரிபார்க்கவும் முடியாத ஒரு இக்கட்டு ஏற்படுத்தப்படுகிறது.
ஏனென்றால், பிரபஞ்சத்தைக் கடந்துப்போய் அறிவை அள்ளிக்கொண்டு வந்தவர்களது கருத்துக்களை, தியானமே செய்யாத ஒரு மனிதப் பதர் கேள்வி கேட்க முடியுமா?

இந்த இக்கட்டைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு நிறையப்பேர் மக்களது கேள்விகளுக்கும் விமர்சங்களுக்கும் ஆட்படாமல் தப்பித்துக்கொண்டு மக்களை ஏய்த்துப் பிழைக்கிறார்கள். இன்னும் பலர் சித்தரக்ளதும் தூதர்களதும் கருத்துக்கள் என்று கூறி, தமக்கு நன்மை தரும் கோட்பாடுகளை விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்ட புனிதங்களாக்கி நன்மை பெறுகிறார்கள்.

அநீதியான மதக்கருத்துக்களும் கோட்பாடுகளும் இந்த நியாயத்தின் அடிப்படையிலேயே காக்கப்படுகின்றன.

இந்த உடனடியான நடைமுறைச் சிக்கலில் இருந்தே ஆன்மீக வாதிகளுடனான முரண்பாடு எனக்குத் தொடங்குகிறது.

முரண்பாட்டின் உரையாடல் அறிவியல்-மெய்யியல் ரீதியான சிக்கலுக்குள் இட்டுச்சென்று என்னை ஓர் இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதியாக வைத்திருக்கிறது.